Op de plaats rust

Op de plaats rust gaat over herstel van je balans als je bent uitgevallen op je werk; betaald en/of onbetaald.  Van burn-out of overbelasting is sprake als je uitgeput bent, al je energie hebt opgebruikt en emotioneel en lichamelijk te zwaar belast bent. Je hebt wellicht een afstandelijke of cynische houding aangenomen om je te beschermen tegen teleurstelling en uitputting. Je wordt onverschillig, negatief en zet je nog minimaal in. Je kunt je werk niet meer goed aan en verliest het vertrouwen in eigen kunnen.

Burn-out ervaar je aan den lijve, maar het betreft de verhouding tussen jou en je werk. Als je te maken hebt met overbelasting in je betaalde baan betekent dit eigenlijk dat jij en je werk op dat moment 'niet passen'. En dat de oplossing ligt in opsporen wat de wanverhouding tussen jou en je werk veroorzaakt en hier aan te werken.

Kenmerken van een gezonde balans zijn stevigheid en ontspanning ervaren; verbinding met je gevoelens hebben en niet langdurig door emoties worden geleefd, zin in je leven ervaren of motivatie kennen voor wat je doet; afstand kunnen houden van wat je denkt en wilt zodat de regie bij jezelf ligt. Jij bent dat wat meer is dan je gedachten, je gevoelens, je lichaam en je wil alleen.

Je kunt me vragen als coach-counselor in een Op de plaats rust-traject. We inventariseren hoe het is met jou en wat je nodig hebt om je balans te herstellen. We gaan vaststellen wat energie kost en energie geeft, sporen de krachten op die je hebt, zetten voedende activiteiten in en volgen jouw tempo. We werken aan wat anders kan en gaan aan de slag met leren hoe je grenzen kunt hanteren op een natuurlijke wijze- als jij hier klaar voor bent. We spreken elkaar met een bepaalde regelmaat, dit kan ook digitaal of telefonisch, en af en toe te verblijven op locatie in Gastenhuis Zilven is ook mogelijk.

Naarmate je balans toeneemt kunnen je activiteiten ook toenemen en kan werk weer in zicht komen. Je re-integratie kan terugkeer naar eigen werk zijn, kan behoud van werk naar je mogelijkheden zijn, en/of ander werk. In deze fase gaat de coaching om meer over jou en je werk en om dat je groeit in kunnen, zelfvertrouwen, in energie en belastbaarheid en in een gezonde werkhouding. We kijken naar passende werkervaring, een structuur in de week die bij je past en een starten vanuit je huidige mogelijkheden. Werk is altijd het lange termijn doel en om hier te komen zet je stap voor stap;  wat kun je nu en is ook goed om te doen om je doel te bereiken?

Deze trajecten zijn ook in te kopen door werkgevers.

Wat zeggen klanten over de coaching?

Marina: Werk is een van de gebieden waar ik met jou contact over had gehad. Jij bent een ervaren re-integratiecoach en ik was uitgevallen op mijn werk. Ik heb gevraagd of je naar me wilde luisteren, dat was mijn vraag.

Ik heb er veel aan gehad dat je een klankbord voor me was. Je bracht me steeds terug naar mezelf, naar mijn eigen regie over mezelf. Dit deed je door je vragen, door ervaringen te delen. Bijvoorbeeld door te vragen; klopt het? Je gaf de erkenning dat wat ik voelde, volkomen normaal was. Ik was geen gekkie! Door het jaar heen ervaarde ik steeds meer en meer mijn eigen kracht weer. Ik stond steeds centraal.

Je liet me zien waar ik wel en niet invloed op had, en leerde om me te richten op waar ik invloed op had. Je leidde me altijd weer naar het hier en nu en naar wat er bij mij binnen gebeurde. Ik was bang dat mijn werkgever mij zou gaan ontslaan en jij vertelde me rustig hoe er binnen een organisatie gehandeld en gedacht wordt in geval van zieke werknemers. En natuurlijk de vraag; hoe ga je om met de angst? Wat kan je dienen en wat heb je nodig? Ik kon steeds meer overgeven aan dat het perspectief dat ik gewoon onderweg was, dat ik mocht onderzoeken. Ik kon steeds meer zien en accepteren dat  het een proces was waar je gewoon thema’s tegen komt, die er ook los van mijn werk, waren. Je volgde mijn proces; “waar kom je vandaan en waar sta je nu?” En dan zag ik dat ik weer een stap verder was dan de vorige keer dat ik je sprak. Je lette op mijn groei, mijn balans, zo noemde je dat. Je was ook duidelijk over wat je wel en niet voor me kon betekenen. In alle fasen van het proces van arbeidsongeschikt zijn gaf je aan wat er nodig was of zou kunnen gaan zijn en wie ik daar voor zou kunnen inschakelen. Ik wist steeds wat me te wachten stond en wat ik moest doen.

Bij onze ontmoeting had ik meteen een ja. In die week heb ik mijn eerste collage gemaakt. Ik zie op mijn collage terug hoe ik functioneerde in die tijd; thuis, op het werk en op sociaal gebied ging ik maar door. Wat had ik een behoefte aan rust! Ik kon niet meer genieten, ik was zooo moe. Het deed zeer bij mijn hartgebied, ik was mezelf kwijt en mijn hersens deden het ook niet meer. Weg, dood, zo was het. Bij de nabespreking  van de collage kwam wat ik vertelde diep uit mijn ziel, zo voelde het. Ik ben meerdere keren in het Gastenhuis geweest, om bij te tanken. De stilte, de rust, de veiligheid en de ruimte deden me heel goed. Ik wist dat als ik een vraag had, er zorg voor me was. Ik heb nog een keer collage gemaakt en de mogelijkheid gekregen om me vrij te bewegen tussen de collageruimte en het Gastenhuis. Dan kon ik gewoon even kijken naar mijn collage in wording. 

Zo heb ik mijn confrontatie met doorgaan hier ook gehad, want ik wilde de collage af hebben. Dit is een voorbeeld van een leermoment, waar ik tijdens mijn burn-out meerdere van had. Ze waren erg belangrijk om bewust te worden. Want je bent helemaal jezelf kwijt… en om het dan anders te doen… het is een soort snelkookpan waar je in gaat. Je oude manier, je voelt dat het teveel is, dat je te laat voelt..  maar het is een zo actief patroon.. En het nieuwe is er nog niet. Onmachtig, moedeloos en zoo moe zijn..  en je zet gewoon weer door.  Je kunt nog niet anders. Je bent niet weerbaar. Bij mij stopte het ook ergens bij mijn navel , een soort afgesloten, geblokkeerde energie, ik had ook altijd buikpijn.. en het zakte gedurende de tijd. Ik heb naar mijn lichaam leren luisteren. Ook door op tijd te leren stoppen. Wat Fer en jij deden in de workshop was ook erg helpend voor mij.Voelen. Voelen, voelen, dat is waar het bij mij om draait. Mezelf waardevol vinden. Mijn gevoel omarmen, het kwam vandaag weer terug bij de volgende stap in mijn re-integratie. Het gevoel is zo belangrijk, het contact met voelen, met je kern. Ik heb wel eerder een intense periode in mijn leven gehad maar nu ging het een laag dieper. Ik heb contact hersteld met mijn innerlijke stem. Misschien is dat ook wel wat er gebeurd in zo’n proces, dat je een soort zesde zintuig  gebruikt over wat goed voor je is. Ik zie ook in mijn collage dat er dingen is zitten van verder dan mijn eigen leven lijkt wel.

Het was goed dat ik jou heb gevraagd om mijn klankbord te zijn. En ik ben blij met mijn collages; de beelden, de dingen uit mijn leven hebben betekenis gekregen. Je hebt, iemand nodig waar je vertrouwen voelt, waar je kunt zijn, om te leren vertrouwen op je gevoel, je lichaam en je eigen innerlijke stem die ergens in de diepte is. Iemand die dat niet gek vindt. Iemand die bereikbaar is en waar wezenlijk contact is. Dat werkt helend. Je was meer dan een klankbord.

Jettie heeft te maken gehad met burn-out.

“Ze zeggen dat burn-out met een jaar, anderhalf jaar, over is. Maar je stapt weer in je valkuil, ik ervaar dan enorme onrust en dan denk ik; ik heb het nog. Ze heeft de werkvorm collage, de workshop Aandacht voor je Kracht en de coaching-counseling gedaan. Samen kijken we naar de drie collages die Jettie heeft gemaakt in de afgelopen twee jaar. Ze vertelt: “de eerste twee komen overeen in kleur, de derde is anders. De eerste.. toen was ik nog depressief. En de tweede, toen was ik eenzamer. In de derde collage zie ik dingen samenvloeien, er hoeft geen tegenstelling meer te zijn; ik kan ook in contact met mensen om mij heen. Ik zie harmonie. Ze zegt; "Ik had het nooit gedacht maar ik zie dat ik open sta voor een relatie. En dat hebben jullie gedaan, jullie pushen niet”, zegt ze tegen mij.

Ze bedoelt dan Fer en mij. Jettie heeft een aantal keren deelgenomen aan de workshop Aandacht voor je Kracht. Jettie; “de oefeningen helpen heel erg voor mij. Door de oefeningen, door de kleine dingen, je ziet je gedrag. Het werkt positief om dicht bij jezelf te blijven, om fysiek te voelen wat er gebeurd. Want snappen wat er aan de hand is, daar ligt het bij mij niet aan, maar doen is anders. En het vaker doen geeft vertrouwen en dan kom je in actie. Je begint met iets heel kleins en dat maakt dat je later de grote stappen ook neemt. Bijvoorbeeld dat ik nu een vriendschap beëindig. Bij de psycholoog kon ik er niets mee, hier krijg ik tools aangereikt”.

“Deze andere hulpverlening doet dat niet bewust, maar daar heb je een maximum aantal gesprekken en het moet een doel hebben. En ik merk zelf heus wel dat het niet goed gaat en dat hoeft niet nog een keer gezegd te worden. Je wilt zelfstandig zijn maar ik voelde me daar gepusht en daar raakte ik gestrest van. De hulpverlening was gerust goed bedoeld, hoor. De contextuele therapie bracht me niet bij mijn gevoel, collage wel. Ik kon het allemaal beredeneren maar ik besefte niet wat ik nodig had. Het was tien stappen te ver voor mij. Je moet ook het gevoel hebben dat je het kunt, zoals de oefening in een gesprek waarbij ik op een lijn ging staan. Sophia laat mij ontdekken dat ik zelf mijn eigen ruimte kan bewaken, en dit doet ze door vragen te stellen. Dit werkt voor mij beter dat dat men direct tegen mij vertelt waar het door komt en wat ik moet doen.”

Ik vraag me of de hulpverlening.. jullie schrijven niet voor waardoor je naar de kern gaat. Fer zegt niet veel, maar hij snapt dat ik het weet en gaat dan niet nog een keer alles benoemen. Jullie laten iemand zelf ontdekken door vragen te stellen. Jullie zeggen niet; je was zo druk. Of; je was over je grenzen. Jullie geven de tijd om een antwoord te vinden; waar komt het door? En ik hoef niet altijd direct een antwoord te hebben bij jullie. Ik voel me veilig en dat heeft te maken met jullie houding.

Het is een ontdekkingstocht voor mij. Zo ontdekte ik ook dat je leven omgooien, het je eigen maken, een proces is. Als je er later zelf aan toe bent kun je het oppakken. Ik pas nu toe wat ik de afgelopen vijf jaar geleerd heb. Ik zie dat op het op werk- en relatiegebied steeds hetzelfde is wat ik aan kan pakken, dat is verhelderend en geeft rust. Ik weet dat ik hier altijd weer terecht kan als ik dat wil, niet om afhankelijk te zijn maar om mijn zelfstandigheid nog meer te bevorderen. Als het nu mis zou gaan weet ik dat ik mijn gevoel ben kwijtgeraakt.

Jettie kijkt weer naar haar collages. “De eerste keer heb ik collage gemaakt en heb ik hier rust ervaren. Collage maken was helemaal leuk. Ik zag dat het ook anders kon dan over je problemen praten; het ervaren, met je gevoel. Niet nadenken maar gewoon kiezen op basis van wat het eerste in je opkomt bij een plaatje.. Je komt dichter bij je gevoel. Verrassend; je kiest vanuit je gevoel en dat voelt heel betrouwbaar. Het is echt wat er is. Door een gesprek wordt het verhelderd, het is de combinatie. Het was gaaf dat ik bij het doorspreken van de mini collage met de vier plaatjes helder kreeg wat voor mij erg belangrijk is in werk en werkomgeving. Ik kan nu heel gemakkelijk bij een vacature die ik zie, beoordelen of deze past.. En dan bedoel ik niet kennis en werkervaring, het rijtje opgesomde vaardigheden. Ik heb hierdoor ook ontdekt dat je meer kunt maken van je huidige werkplek! Het was ook bevestigend voor mij; waarom ik hier voor gekozen had en het nog steeds bij mij past.”
Wat echt belangrijk is geweest? Dat ik niet moet praten maar oefeningen kan doen om bij mijn gevoel te komen. Kortom; ik heb een beter zelfbewustzijn gekregen. Er is een proces gestart waarbij ik bij mezelf leer voelen wat er gebeurd en van daar uit te handelen. Ik let beter op mezelf en op wat ik wil. Bijzonder is het om te ervaren dat het contact met anderen hierdoor ook beter verloopt. Er ontstaat ruimte om er ook voor de ander te zijn en die ruimte is er niet als je je laat leiden door alles wat er om je heen gebeurd.”

.